Opinie | Ajax Nieuws | Ajax Amsterdam | Ajaxupdate.nl - Part 2

Siems impossible

januari 27, 2010

Vroeger was zeker niet alles beter. Ik ben de voorlaatste die je dat wijs zou willen maken. Er is bijvoorbeeld een tijd geweest dat voetbalvelden in stadions nog niet verwarmd werden. Als het vroor, dan kraakte het ook. Het gras vooral. Profs trokken dan hun loopschoenen aan. De bekende witte gympies zonder noppen. Hilarisch waren vaak de wedstrijden die droog begonnen, maar waar het tijdens het duel begon te sneeuwen. Spitsuur langs de lijn bij Sjakie Wolfs.

De loopschoenen werden snel omgeruild voor de échte voetbalschoenen met noppen. Je gelooft het misschien als jonge lezer niet, maar die schoenen waren allemaal zwart. Tegenwoordig kom je die kleur soms ook nog wel eens tegen. Het was de tijd dat je je nog de hele maand december verheugde op het jaaroverzicht van Studio Sport.

Vaak boordevol hoogtepunten van Ajax. Toen wel. De memorabele vrieswedstrijden herkende je in dat jaaroverzicht dus meteen aan die lichte schoenen. De glijpartijen. Een brutaal sneeuwballetje vanaf de tribune. Blauwe plekken van de koude grond. Snoeiharde afstandschoten op de kleumende handen van diepgevroren keepers. Inderdaad: ijspegels.

De bevroren velden zijn allang verleden tijd, maar de lichtgekleurde schoenen zijn helaas teruggekomen. Het lijkt onmogelijk om die ooit nog uit te roeien. Ik associeer witte schoenen tot op de dag van vandaag met ijs- en ijskoude winterwedstrijden. Omdat het niet anders kon trok je ze aan. Maar het was geen gezicht. En dat is het nog steeds niet. Bovendien kan ik me als ervaringsdeskundige herinneren dat het negatieve gevolgen voor je balbehandeling had.

Als linksbenige virtuoos vond ik het mooi om dribbelend over de bal heen te kijken. Een halfhoge pass nam je op volle snelheid vanuit je ooghoek met je buitenkantje aan. Dat was toen heel gewoon. Het contrast van een witte bal op een zwarte schoen zorgde er voor dat je tijdens de aanname al kon kijken waar op het veld de voortzetting lag. Dat lukte me op gymschoenen gelijk een stuk minder. Dan moest ik echt naar de bal kijken om hem niet elke keer een metertje weg te laten stuiteren.

En dat kwam echt niet door het soms beslagen brilletje. Er was gewoon te weinig contrast voor ooghoekaanname. Het wordt op elk willekeurig Nederlands voetbalveld door legio doorsnee voetballers op modieus wit zo vaak voorgedaan als je maar wilt. Technisch is onze Eredivisie een drama.

Helaas loopt ook mijn favoriete Ajacied inmiddels…

Lees hier verder…..

Meer praktijkmensen in Ajax-leiding

januari 25, 2010

Nog maar net benoemd tot erelid van Ajax gaf Piet Keizer zondag direct zijn dringende advies aan de club. Het andere kersverse erelid, Sjaak Swart, sloot zich bij de voormalig buitenspeler aan.

“Er moeten meer mensen uit de praktijk in de leiding komen. Niet om de club te leiden, maar om de club te sturen op technisch gebied”, tekende De Telegraaf op uit de mond van Keizer.

Swart was het daarmee eens. “Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van een commissie die aankopen toetst”, zei hij. “Ajax heeft met Johan Cruijff, Piet Keizer, Frank de Boer, Dennis Bergkamp en nog vele anderen de kennis om nieuwe spelers te beoordelen. Als zij een speler niet goed genoeg vinden, moet hij niet komen.”

De eretitel en de daarbij horende gouden speld waren zeer welkom bij Keizer. “Ik voelde me in eerste instantie een beetje verward, omdat ik vind dat een man of 20 à 25 die zou moeten hebben. Ik zal de onderscheiding ook met al mijn oud-ploeggenoten delen.”

Keizer vond dat de huidige clubleiding er goed aan heeft gedaan te breken met het niet benoemen van ereleden. “Ik vind dat het bestuur een compliment verdient, omdat het een traditie om dertig jaar geen voetballers tot erelid te benoemen heeft afgeschaft. Iets wat het vorige bestuur niet durfde”, zo stelde de linksbuiten. “Gevoelsmatig is dit een postume onderscheiding. Na 35 jaar kun je dat in elk geval niet actueel noemen. Dus zeg ik cynisch postuum.”

Ook Swart was erg content met de benoeming. Hij pinkte een traantje weg. “Ik ben nu geridderd door de koningin, bondsridder van de KNVB en ereburger van Amsterdam, maar het erelidmaatschap van Ajax is het mooiste van de vier. Ik ben zestig jaar lid, een echte Ajacied en kom nog dagelijks bij de club. Ajax is mijn alles.”

Cruijff: Bij Ajax blijft alles zoals het nu is

januari 11, 2010

Ajax’ algemeen directeur Rik van den Boog gaf onlangs aan dat de scouting en jeugdopleiding van de Amsterdamse club op de schop gaan, maar Johan Cruijff heeft weinig vertrouwen in een goede afloop. Volgens het voetbalicoon, die vorig jaar nog even terugkeerde bij Ajax om zijn ideeën te delen, zitten er bij de club teveel mensen zonder een voetbalachtergrond in het bestuur. “Bij Ajax verandert er dan ook niks”, voorspelt Cruijff.

In zijn column in De Telegraaf zet de voormalig aanvaller zijn twijfels bij de nieuwe koers die Ajax wil gaan varen. “Hoewel sommigen mijn inzicht over de opleiding in twijfel trekken, heb ik meer dan voldoende informatie om hierover een mening te hebben”, begint Cruijff. “Meer in ieder geval dan veel mensen binnen Ajax, die nu oordelen over wat er allemaal goed en slecht is. Licht de club maar eens door. De raad van commissarissen, het bestuur en de ledenraad; mensen met een voetbalachtergrond moet je er met een vergrootglas zoeken. Toch gaan zij over alle benoemingen en mogen ze oordelen over professionals.”

“Dat terwijl er nooit iemand is geweest die op het idee is gekomen om uit al die grote spelers die de club heeft voortgebracht een selectie te maken en die groep opleidingen of cursussen op het gebied van management, marketing of coaching te geven”, vervolgt hij. “Je kunt mij niet wijsmaken dat er uit die groep niet een paar goeie gasten boven komen drijven. Daarom blijft bij Ajax alles zoals het is.”

Lees verder….

De drie Musketiers

oktober 19, 2009

mid·den·vel·der de; m,v -s (sp, o.a. hockey, voetbal) speler tussen verdediging en aanval.

De definitie middenvelder heeft in het voetbal een zeer diverse betekenis. Ze zijn er ook in allerlei soorten en vooral maten. Ajax heeft in de afgelopen jaren prachtige middenvelders voortgebracht, met als meest recente voorbeelden Wesley Sneijder en Rafael van der Vaart.

Niet alle middenvelders slagen bij Ajax, maar of ze nu verdedigend of aanvallend zijn, ik kan van beide soorten genieten. De twee voorbeelden die ik net gaf zijn aanvallend ingestelde jongens, waar van der Vaart nog het meest meeverdedigt. Sneijder is toch meer de creatieve jongen, en van der Vaart is meer de zwoeger met een dodelijke pass.

De balans tussen aanval en verdediging ligt dan ook in handen van het middenveld. Helaas was dit de afgelopen jaren niet altijd in balans bij Ajax. Na lang zoeken vonden wij een topper uit de Spaanse voetbalhoofdstad Barcelona. Zijn naam Gabri, die gisteren na lang blessureleed een terechte staande ovatie kreeg van het Ajax publiek.

Gabri is de laatste jaren in mijn ogen, de beste verdedigende middenvelder die we in jaren gehad hebben. Hij sleurt en zwoegt, en bezit het vermogen om altijd op het juiste moment op te duiken waar nodig. Voor de echte liefhebber is dat een genot om naar te kijken, al is de taak vaak zeer ondankbaar.

Toen vorig jaar ineens de naam Eyong Enoh bij Ajax opdook, vroeg ik mij af wie hij was. Dat liet deze man ons zien in de wedstrijd bij Feyenoord. Hij kwam zag en overwon, zal ik maar zeggen. Hij lijkt een beetje op Obodai, de robuuste sloper die het niet gered heeft bij Ajax. Enoh was vorig seizoen zeer druistig, en pakte meer gele kaarten dan nodig. Dat is wel inherent aan zijn positie, alleen werden er op domme plekken teveel kaarten gepakt.

Dit seizoen is de middenvelder uit Kameroen een stuk rustiger maar nog steeds meedogenloos, en bezit hij nog steeds de longen van twee paarden. Twee keer drie kwartier draaft hij en zuigt het hele middenveld schoon van balverlies….LEES HIER VERDER OP AJAX.BLOG.NL

De lange trap

september 30, 2009

Ik wil niemand beledigen, maar ik verheug me ontzettend op Anderlecht – Ajax. Twee voormalige grootheden op de donderdagavond. Dat heeft iets. Die Champions League tune kan me voorlopig nog wel even gestolen blijven, want dit jaar vinden de mooiste wedstrijden op donderdag plaats. Het lukt me elke ronde een beetje beter om “Europa League” uit te spreken zonder mijn linker wenkbrauw er cynisch bij op te trekken en dat is een goed teken. Het went en het voelt heerlijk. En het is ook gewoon een geweldige competitie. Met onvoorspelbare uitslagen en onuitspreekbare clubnamen. Bovendien is het voor een verwende Ajacied al jaren een verademing, om vast te stellen dat er meer clubs dan alleen Real Madrid, Bayern München, Arsenal en AC Milan in Europa rondlopen. Dat gaat op den duur ook vervelen.

Nee, pas nog Timisoara tegen Ajax en deze week PSV tegen CFR Cluj. Dat zijn Roemeense clubs die klinken als dyslectisch scrabbelen voor gevorderden. Iedereen verwacht dat je ’tiramisu’ legt, maar op het laatste moment bedenk je virtuoos een ’timisoara’ en iedereen roept “Wow, tiramisu, hoe verzin je het!” Daar teer je dan nog maanden op, want zelf denk je natuurlijk ook dat je de naam van die chocoladeprut gelegd hebt. Maar ik heb vroeger op de middelbare school tijdens aardrijkskunde iets te vaak dromerig ideale Ajax-opstellingen in mijn agenda geschreven, om zonder Wikipedia te weten waar Roemenië eigenlijk precies ligt. Bovendien dacht ik als zesjarig jochie heel even dat daar Ajax vandaan kwam. Cruijff was al beroemd en speelde in die tijd samen met wat andere grootheden achteloos andere grote clubs van het matje. Eeuwige roem met voetbal van een andere planeet, dat moest wel Roemenië zijn in mijn beleving.

Iets later leerde ik dat het een prachtig maar arm zigeunerland is, dat het alleen niet altijd even nauw neemt met de mensenrechten. Maar dat geheel terzijde. Liever denken we aan Roemenië als het land van één van de populairste Ajacieden van de laatste 10 jaar: Christian Chivu. Begin augustus nog begeerd door Martin Jol, maar inmiddels…

Lees verder op: ronschiltmans.nl

Voor veel columnisten is het te rustig rond Ajax

september 22, 2009

Zo’n anderhalf jaar was het rustig bij Ajax. Ondanks dat er in die periode twee trainerswissels plaatsvonden, bleef het allemaal redelijk in harmonie bij de grootste club van Nederland. En dat lijkt een aantal columnisten niet te zinnen. Het gaat kennelijk te goed in Amsterdam, want er wordt continu aan de stoelpoten van de algemeen directeur gezaagd.

Algemeen directeur Rik van den Boog ligt onder vuur. Zijn naam duikt op in alle kranten en iedereen heeft zijn oordeel klaar: hij moet opstappen. Henk Spaan, de voormalig journalist die leeft van platitude naar platitude en zo weinig te melden heeft, gaf hem afgelopen weekend een 4 in zijn column. Jammer dat niemand deze columnist eens een 1 zou kunnen geven voor zijn rancuneuze schrijfsels. Ook Wilfred ik-wil-door-iedereen-aardig-gevonden-worden Genee deed een duit in het zakje en voorzag het einde van de Ajax-directeur. Waarom in hemelsnaam?

Niemand weet wat de werkelijke rol is van Rik van den Boog in het drama rond de totale ineenstorting van het Borsato imperium The Entertainment Group. Ik vraag me af of iemand de moeite heeft genomen om contact te zoeken met Van den Boog om zich alles tot in details te laten uitleggen. Heeft iemand aan Uri Coronel gevraagd hoe deze zaak van invloed is op de directie van het beursgenoteerde Ajax?

Ik stel hier niet dat er niets aan de hand is. Ook niet dat Van den Boog per definitie brandschoon is en zijn positie niet in het gedrang kan komen. Ik weet het eenvoudig niet en zolang niemand om opheldering vraagt, dan geldt dat voor iedereen. Ik lees allerlei verhalen in allerlei media en daar komt nergens een onoorbaar gedrag van de Ajax-directeur naar voren.

Het obligate praatje van Rik van den Boog op de eigen clubsite zet wat dat betreft natuurlijk geen zoden aan de dijk. Die jongetjes en meisjes van Ajax Media hebben geen enkele journalistieke bagage waar het het zakenleven betreft. Dus die verklaring van de Ajax-directeur op ajax.nl heeft geen enkele waarde. Zolang niemand van de reguliere media een onderzoek verricht met een reactie van alle direct betrokkenen, past voor iedereen: mond houden en pas oordelen als men echt op de hoogte is.

De hele zaak rond …

Lees verder op Highlow

Suárez is het kwijt

september 17, 2009

Het was een merkwaardig en boeiend voetbalweekend. Verwarrend ook. Vreemd hoe FC Bayern-speler Franck Ribéry in de armen van Louis van Gaal sprong, nadat hij een hoogblonde Derbystar vanaf 30 meter kaarsrecht in de bovenhoek had gestreept. Die zwabberen inderdaad niet en daar reken je dan als arme doelman even niet op. Kan gebeuren. Een Fransman en een Hollander die elkaar wekenlang, vooral ook via de media, in zeer gebrekkig Duits in de haren vliegen. Om vervolgens elkaar in Dortmund na een wereldgoal eeuwige liefde te betuigen. Het heeft wat. Dat moet een indrukwekkend evaluatiegesprekje geweest zijn, zo vlak vóór de wedstrijd.

Als Ribéry in de armen van assistent Andries Jonker was gevlogen, had ik dat nóg vreemder gevonden. Maar wél leuker. Dan had een hele zwerm Nederlandse columnisten naar een ander slachtoffer op zoek gekund. Jonker is namelijk, om voor mij onbegrijpelijke redenen, het nationale pispaaltje van stukjesschrijvend Nederland. Als je het even niet weet, schrijf je arme Andries verder aan flarden. Die is het gewend. Die leest tegenwoordig alleen nog Duitse kranten en overweegt een buitenlands paspoort. Ik had als trainer deze trouwe herdershond alleen al meegenomen vanwege zijn prachtige Amsterdamse accent. Dat onbegrijpelijke Beiers ben je heel gauw moe, zeker als je seizoen bibberend begint met 2 punten uit 3 wedstrijden. Heb je 2 weken bij de nonnen zitten zweten op je naamvallen, blijkt Zuid-Duitsland het Catalonië van De Bondsrepubliek te zijn. Of Friesland, dat reken ik ook goed. Onverstaanbaar voor de rest van het land. Alleen ‘winnen’ begrijpen ze overal.

Er viel ook veel te genieten, zeker in Nederland. Van de verre inworp van NEC-speler Björn Vleminckx bijvoorbeeld. Een inworp die een directe assist voor een kopdoelpunt werd. Als je Vleminckx ziet lopen, lijkt hij qua houding en uiterlijk een kind van Dirk Kuyt en adhd-cabaretier Bert Visscher. Een zwetende en zwoegende blonde doordouwer, die soms onnavolgbaar uit de hoek kan komen. Maar in werkelijkheid blijkt Björn een bescheiden Belg te zijn, die in Nijmegen meteen al op handen gedragen werd. De zoveelste Belg waar we in Nederland van mogen genieten. Als Dick Advocaat daar een team van kan maken, worden ze in 2012 zomaar Europees kampioen.

Om AZ, dat de zware invloed van de Champions League al merkte voordat het überhaupt begon, moest ik glimlachen. Voor het eerst in de historie naar ’s werelds zwaarste competitie, maar o ja, eerst nog even langs Den Haag. Toch zou het me niet verbazen als ze gewoon mee gaan tellen in dat toernooi, ook al waren ze zaterdag even onherkenbaar. Het zou voor trainer Ronald Koeman niet de eerste keer zijn.

Luis Suárez herken je tegenwoordig ook al niet meer terug. Hij is het gelukkig helemaal kwijt. Als je even een jaartje niks met voetbal te maken wilde hebben en dus lang niet gekeken hebt, dan vraag je je dit seizoen af waar Luis deze zomer tegenaan gelopen is. Ik vermoed tegen een doelpaal op de training. Dat heb heb je als je een hoorapparaatje weigert. Dan hoor je zo’n paal niet aankomen. Of misschien…

Lees verder op: ronschiltmans.nl

« Vorige pagina

Secured By miniOrange