Tekenend voor de moeizame relatie tussen Marco van Basten en de selectie, was ook dat de lesstof die de coach voor zijn spelers had, het ene oor in en het andere oor uit ging.
Tijdens de nabespreking van Heracles Almelo stipte de trainer vrijdag aan de hand van videobeelden drie repeterende fouten aan. Naast het breed houden van de buitenspelers en de omschakelmomenten van de aanvallers, was dat de verdedigende scherpte.
Met de manier waarop de 1-0 tot stand kwam, stond Van Basten in zijn hemd. Nieuwbakken international Gregory van der Wiel kwam uiteindelijk een halve meter tekort om de op het randje van buitenspel vertrokken Lasse Nilsson van scoren af te houden, maar stond de vijf seconden daarvoor dromend te appelleren.
Gezien de daaropvolgende goede Amsterdamse fase – met de knappe gelijkmaker van de verder hopeloos spelende Luis Suarez – is onwil onwaarschijnlijk en lijkt vooral het geloof in eigen kunnen tot beneden nul gedaald. Maar voor het schenken van vertrouwen is de trainer óók verantwoordelijk. En in dat opzicht hielp de basisopstelling niet echt mee. Waar de tegenstanders zich in een niet al te ver verleden altijd op de Amsterdammers instelden, paste de trainer zich nu volledig aan Vitesse aan.
De keuze voor drie verdedigers was verklaarbaar. De meeste concessies deed Van Basten voorin. Het besluit om Miralem Sulejmani vanaf zijn favoriete linkerkant te laten spelen, werd uit vrees voor de opstomende Paul Verhaegh op het laatste moment gewijzigd, waardoor Emanuelson achter de back aanstiefelde. Aan de rechterkant was Sarpong belast met het in de gaten houden van Nicky Kuiper. Pas na de rust gooide Van Basten met het inbrengen van debutant Darko Bodul en Leonardo alle remmen los, maar toen was het kwaad al geschied.
Bron: telegraaf.nl